Etatowy król

       Dziesięć lat temu zmarł Mariusz Dmochowski, niezapomniany Wokulski z filmowej wersji "Lalki" w reżyserii Jerzego Hasa

B ył etatowym Janem III Sobieskim polskiego ekranu. Aż pięciokrotnie odtwarzał tego króla w filmach.

W młodości marzył o karierze śpiewaka operowego. Był ulubionym studentem Aleksandra Zelwerowicza na wydziale aktorskim warszawskiej PWST. Dyplom uzyskał w roku 1955. Szlak jego drogi scenicznej wiódł przez stołeczne teatry: Polski, Powszechny, Narodowy, Nowy i Współczesny. Nieposkromiona witalność, imponująca, niemal zwalista postura i stentorowy głos sprawiały, że był aktorem pierwszego planu. Początkowo specjalizował się w repertuarze romantycznym. Zagrał między innymi w "Don Carlosie" Schillera, "Pierścieniu wielkiej damy" Norwida, "Śnie srebrnym Salomei" i "Beniowskim" Słowackiego, "Borysie Godunowie" Puszkina, "Rewizorze" Gogola. W

ostatnich latach życia zasłynął kreacjami Piłata w "Mistrzu i Małgorzacie" Bułhakowa oraz Bacha w "Kolacji na cztery ręce" Barza.
Przez wiele lat aktywnie działał społecznie. Posłował do Sejmu, piastował stanowisko w Związku Zawodowym Pracowników Kultury i Sztuki. Po wprowadzeniu stanu wojennego oddał legitymację PZPR, a swoją podwarszawską działkę oddał do dyspozycji drugoobiegowym drukarzom.
W filmie Mariusza Dmochowskiego najczęściej obsadzano w kostiumie. Wystarczy przypomnieć "Pana Wołodyjowskiego" i "Potop" Hoffmana, "Ojca królowej" Solarza, "Lalkę" Hasa, "Zazdrość i medycynę" Majewskiego, a także seriale telewizyjne: "Przygody Pana Michała" Komorowskiego, "Czarne chmury" Konica i "Karierę Nikodema Dyzmy" Rybkowskiego i Nowickiego. Ale aktor ten świetnie sprawdzał się także w rolach na wskroś współczesnych. Stworzył wyraziste postacie w "Barwach ochronnych" Zanussiego czy "Piłkarskim pokerze" Zaorskiego. Zmarł w wieku 62 lat.

Tomasz Zbigniew Zapert
Życie
7 sierpnia 2002

mk