|
Początkowo występował jako aktor w Rzeszowie, Jeleniej Górze i Łodzi. W latach 1946-61 był dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Nowego w Łodzi, a od 1962 Teatru Narodowego w Warszawie, który z powodów politycznych musiał opuścić po głośnej inscenizacji "Dziadów" Adama Mickiewicza w 1968 r. Reżyserował w kraju i za granicą, m.in. w Piccolo Teatro w Mediolanie i w Burgtheater w Wiedniu (1968-74). Kierował Teatrem Polskim w Warszawie (od 1981). Minister kultury i sztuki w rządzie Waldemara Pawlaka (od października 1993 r.) oraz Józefa Oleksego (marzec 1995 - luty 1996). Członek PZPR (1951-68), potem bezpartyjny. Poseł na Sejm z listy PSL (wrzesień 1993-październik 1997). Wybitny reżyser polskiej klasyki. Prezes ZG ZASP (1988-89). Laureat Nagrody Państwowej III stopnia (1951) i II stopnia (1955), dwukrotnie Nagrody I stopnia min. kultury i sztuki oraz wielu nagród krajowych i zagranicznych, w tym Francuskiej Krytyki Teatralnej w Teatrze Narodów (Paryż 1964), Nagrody Fundacji Jurzykowskiego (Nowy Jork 1975) i Nagrody Herdera (Wiedeń 1979). Doktor honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego. Zmarł w Warszawie 31.grudnia 2002r. pap, ces |
