Po śmierci Brechta w sierpniu 1956 r. spektakl kończył zespół asystentów kierowany przez wdowę po dramaturgu Helenę Weigel. Był wśród nich Konrad Swinarski. Premiera odbyła się dopiero na początku 1957 r.

"Za kulisami" Norwida,Teatr Narodowy w Warszawie, 1959 r.

Wilam Horzyca zasłabł po jednej z prób i zmarł 2 marca 1959 r. Na prośbę Władysława Daszewskiego, który został dyrektorem, spektakl kończyli Maryna Broniewska i Konstanty Puzyna. Oboje znali toruńską wersję przedstawienia z 1947 r., Broniewska była wtedy asystentką. Horzyca wprowadził jednak zbyt wiele zmian i premiera 14 marca była klapą. "Siedzieliśmy z Broniewską przerażeni, patrzyliśmy na katastrofę, na ruiny spektaklu" - wspominał Puzyna.

"Pluskwa" Majakowskiego, Teatr Narodowy w Warszawie, 1975 r.

Po śmierci Konrada Swinarskiego w wypadku lotniczym 20 sierpnia próby prowadzili scenograf Ewa Starowieyska i dyrektor teatru Adam Hanuszkiewicz. Premiera obyła się 2 września, przyjęta z mieszanymi uczuciami. "Powstało dzieło pęknięte" - pisała Marta Fik.

"Hamlet" Szekspira, Stary Teatr, Kraków, 1975 r.

Ostatnie, niedokończone przedstawienie Swinarskiego, do premiery nie doszło. Dyrektor Jan Paweł Gawlik rozmawiał z trzema reżyserami: Maciejem Prusem, Andrzejem Wajdą i Jerzym Grzegorzewskim, ale żaden nie zgodził się dokończyć spektaklu. Inscenizacja obrosła w legendę, którą utrwalił w swojej książce "Rozmowy o Hamlecie" Józef Opalski.

"Dziś są moje urodziny", Tadeusz Kantor, Cricot 2, Tuluza 1991 r.

Śmierć Kantora 8 grudnia 1990 r. przerwała próby na dwa tygodnie przed planowaną premierą. Spektakl kończyli aktorzy pod kierunkiem choreografa Zofii Więcławówny. Premiera w Tuluzie 10 stycznia 1991 r., przyjęta krytycznie.

"Cosi fan tutte" Mozarta, Piccolo Teatro w Mediolanie, 1998 r.

Ostatni spektakl Giorgio Strehlera, reżyser przerwał próby 23 grudnia 1997 r., na dwa dni przed śmiercią. Przedstawienie dokończyli jego bliscy współpracownicy Carlo Battistoni i Marise Flach, premiera odbyła się miesiąc po śmierci Strehlera, przyjęta entuzjastycznie.

rom, Rafał Węgrzyniak
Gazeta Wyborcza

Kazimierz Dejmek

Jeden z najwybitniejszych twórców polskiej sceny XX w., aktor, reżyser, dyrektor teatrów, w latach 1993-96 minister kultury. Największym jego wkładem w teatr było twórcze potraktowanie literatury staropolskiej. Scena była dla niego miejscem ważnych dyskusji ideowych. Reżyser legendarnej inscenizacji "Dziadów" w 1967 r. w Teatrze Narodowym w Warszawie. Urodzony w 1924 r. w Kowlu, początek i koniec swojej reżyserskiej biografii związał z Łodzią. Był dyrektorem artystycznym Teatru Nowego, w którym w 2001 r. wyreżyserował "Sen pluskwy" Tadeusza Słobodzianka. Ostatnią jego pracą był "Hamlet".

Zmarł 31 grudnia 2002 r.

mm
Gazeta Wyborcza
30 stycznia 2003

mk