Gdy w prasie nie milkną słowa oburzenia z powodu publikacji karykatur Mahometa, godzących w uczucia religijne wyznawców islamu, gdy setki tysięcy osób protestują przeciwko znieważeniu Maryi poprzez przedstawienie Jej jasnogórskiego wizerunku z twarzą skandalizującej gwiazdki popkultury, polska placówka kulturalna dopuściła się znieważenia symbolu jakże ważnego nie tylko dla ludzi wierzących, ale dla wszystkich Polaków - naszego godła narodowego.

Oto na stronach internetowych stołecznego Teatru Rozmaitości pojawiło się logo nowego projektu, zwanego TR/PL, czyli "Polska i rzeczy pospolite". Jak opisuje je plastycznie i z wielkim "taktem" wczorajsza "Gazeta Wyborcza", przedstawia ono "orła z urwanym łbem, z tryskającą krwią zamiast korony".
- Dlaczego urwaliście orłowi łeb? - pyta twórcę tego projektu, dyrektora artystycznego Teatru Rozmaitości Grzegorza Jarzynę dziennikarka "GW". - Myśmy nie urwali - odpowiada Jarzyna. - Ten orzeł od dawna nie miał łba. Trzepocze skrzydłami, wzbija się nieudolnie, ale mało myśli - dodaje.
Jarzyna nie widzi w tym projekcie żadnej prowokacji. - Chcemy zobaczyć, co orzeł ma w środku... Wreszcie po wejściu do Unii Europejskiej dostaliśmy skrzydeł. Czas jest wyjątkowy. Teatr też powinien być wyjątkowy - stwierdza dyrektor artystyczny Teatru Rozmaitości. Ale te słowa można poznać tylko za pośrednictwem "GW", ponieważ innym mediom, jak poinformowano w sekretariacie pana dyrektora, niechętnie udziela on jakichkolwiek wypowiedzi i wywiadów.
A więc człowiek okrzyknięty jednym z najzdolniejszych reżyserów teatralnych młodego pokolenia nie widzi nic niestosownego w znieważeniu naszego godła narodowego. W takim razie mam pytanie: gdzie jego poczucie patriotyzmu narodowego, jeżeli nie szanuje takich symboli? Dlaczego może bezkarnie, za pieniądze podatników, poniżać wszystkich Polaków, dla których Bóg, honor i Ojczyzna, a przez to godło, barwy narodowe i hymn państwowy są największymi świętościami? Przecież z wizerunkiem Orła Białego na sztandarach ginęli nasi ojcowie i pradziadowie. Za ten wielki symbol naszego państwa ludzie przelewali krew: ginęli rozstrzeliwani przez zaborców, a potem przez władze hitlerowskie i komunistyczne; cierpieli w obozach koncentracyjnych, byli zsyłani do syberyjskich łagrów.
Teraz wielu wydaje się, że można bezkarnie kpić z naszej polskości, lekceważąc Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej i depcząc wszelkie świętości. Trzeba jednak pamiętać, że znieważenie godła pociąga za sobą nie tylko potępienie moralne, jest również ścigane prawem w oparciu o art. 137 kodeksu karnego, który mówi o publicznym znieważeniu m.in. godła, flagi i innego znaku państwowego.
Znieważenie Orła Białego przez dyrekcję Teatru Rozmaitości nie powinno pozostać bezkarne.

Janusz Kaczmarek, szef Prokuratury Krajowej:
Na pewno szczególnym przedmiotem ochrony jest kult symboli narodowych. Ubocznym natomiast jest poczucie godności obywateli z tym związane. Możemy więc w tym wypadku mówić o naruszeniu Konstytucji, jak również ustawy o godle, barwach i hymnie. A jeżeli tak, to również o naruszeniu norm prawa karnego, a w szczególności art. 137 kodeksu karnego, który mówi, że kto publicznie znieważa godło, podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jest to przestępstwo o charakterze umyślnym. Karze podlegałby w tej sytuacji ten, kto podjął decyzję o takim znieważeniu godła, czyli osoba, która zgodziła się, by godło w tej formie zostało upublicznione, gdyż to przestępstwo ma charakter publiczny.
not. AMJ

Stanisław Krajski, filozof i etyk, wykładowca Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie:
Godło Orła Białego jest nienaruszalne, ponieważ stanowi symbol Rzeczypospolitej Polskiej i jest związane z godnością Narodu. Dlatego wszystkie wizerunki, które noszą w sobie jakiekolwiek podobieństwa do tego godła, a zawierają jakieś elementy negatywne, są godzeniem w symbol narodowy, co jest niedopuszczalne i ścigane prawem. Dlatego sprawą znieważenia jednego z najważniejszych, a więc i najświętszych dla Polaków symboli narodowych powinna zająć się prokuratura.
not. EI

Ewelina Igańska
Nasz Dziennik
14 lutego 2006

rk