“Niewiarygodne przygody M. Koziołkiewicza” to przedziwna bajka, w której spotykają się ci, którzy nigdzie indziej i nigdy spotkać by się nie mogli. Bohaterowie spektaklu są postaciami z odległych planet, krain i czasów, którym rzeczywistość sceniczna i fantazja twórców pozwoliła się ze sobą zatknąć. To właśnie tutaj Miss Polonia staje do wspólnego zdjęcia z polską szlachtą, Rejtan ponownie rozdziera swoje szaty, Ziemię odwiedzają kosmici, a na balu u królewny, który prowadzi Wojciech Mann, pojawia się kowboj i hip-hopowiec.

Spektakl “Niewiarygodne przygody M. Koziołkiewicza” jest dziełem dwóch twórców: Wiesława Hejny - reżysera ponad stu spektakli dla dzieci, młodzieży i dorosłych w teatrze lalek, w teatrze dramatycznym czy w operze, oraz Aleksandra Sobiszewskiego - aktora, reżysera, choreografa, obecnego dyrektora Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego.

Tytułowy bohater jest nieco niezdarny i fajtłapowaty, przy tym obdarzony jest jednak niczym nieskrępowaną ufnością i wrażliwością. M. Koziołkiewicz patrzy na świat oczami dziecka, sprawia wrażenie, że ciągle gdzieś biegnie. Niestety, chcąc uwolnić się od jednej przygody, popada w sam środek drugiej. Posiada on – jak informują twórcy – “charakterystyczną właściwość uczestniczenia, mimowolnego, w centrum wydarzeń, których staje się ofiarą lub bohaterem”.

Wśród scen, które zapadają w pamięć wymienić należy: lekcję w-fu (w roli nauczyciela kapitalny Aleksander Sobiszewski), morską przygodę z ośmiornicą (Katarzyna Sobiszewska), przezabawną grę w piłkę, przylot kosmitów (Paulina Jóźwin i Katarzyna Sobiszewska) i ich nieswornego pieska oraz pełną grozy wizytę Koziołkiewcza na innej planecie.

Warta uwagi jest także scenografia (Aleksandra Stawik i Michał Dracz), na którą w głównej mierze składają się parawany. Stają się one m.in. niebem, morzem i przeobrażają wraz z każdym nowym działaniem, tworząc nową rzeczywistość sceniczną.

Z faktu, że spektakl adresowany do dzieci od 5 do 105 lat wynika, że można i należy odczytywać go na dwóch poziomach – dosłownym, dostępnym dla dzieci, oraz przenośnym, przeznaczonym dla dorosłych.

Konstrukcja spektaklu przypomina trochę technikę kolażu, a nawet strumienia świadomości. Oparta jest na szerokiej gamie wątków, skojarzeń, na które widz może nakładać kolejne znaczenia. Hejno i Sobiszewski odwołują się do wrażliwości widzów, ich spostrzegawczości i indywidualnych konotacji jakie nasuwają się im w trakcie oglądania sztuki.

Można odnieść wrażenie i zarzucić twórcy, że przedstawione zdarzenia nie są oparte na ciągu przyczynowo-skutkowym. Warto jednak zauważyć, że przed tego rodzaju zarzutami Hejno sprytnie się zabezpieczył, opatrując swoją sztukę tytułem: “Niewiarygodne przygody M. Koziołkiewicza”. Przedmiotem sztuki są kolejne niesamowite zdarzenia, które przytrafiają się koziołkowi, a że mało je łączy - no cóż - nikt nie mówił, że będą one ze sobą powiązane.

Podkreślić należy, że widzowie przyzwyczajeni do klasycznie poprowadzonej linii dramaturgicznej, oczekujący rozpoznania, zaskakującego wątku końcowego, odkrycia “wielkiej prawdy”, mogą być rozczarowani spektaklem. Odbierając każdą ze scen tylko jako składową i wynik tego co stanie się na końcu, zdziwią się, bo nic wielkiego się nie stanie!

Najważniejszy nie jest tutaj finał, ale sama droga do niego, która niesie ze sobą dużo znaczeń, bo tu – podkreślmy jeszcze raz – wszystko znaczy! Gesty, symbole, znaki sceniczne leżą na scenie, milcząco przemawiają do widzów, trzeba tylko je podnieść, być ich głosem, bo czekają na odkrycie…

Spektakl jest przede wszystkim bardzo zabawny, śmieszy on zarówno dzieci jak i dorosłych. Uwrażliwia on przede wszystkim młodych widzów na sztukę bez słowa, która rozwija wyobraźnię i poszerza horyzonty. Jeszcze jedno - reakcja tych najmłodszych jest: niezapomniana, bo szczera, żywiołowa i spontaniczna!!!

Wrocławski Teatr Pantomimy, “Niewiarygodne Przygody M. Koziołkiewicza”, reżyseria: Wiesław Hejno, Aleksander Sobiszewski, scenariusz i inscenizacja: Wiesław Hejno, choreografia: Aleksander Sobiszewski, scenografia i kostiumy: Aleksandra Stawik, Michał Dracz, opracowanie muzyczne: Sambor Dudziński. Obsada: Mariusz Sikorski, Aleksander Sobiszewski, Anna Nabiałkowska, Maria Grzegorowska, Paulina Jóźwin, Agnieszka Kulińska, Lucyna Piwowarska, Katarzyna Sobiszewska, Magdalena Kielar, Monika Rostecka, Artur Borkowski, Tomasz Pietrzykowski, Krzysztof Roszko, Łukasz Jurkowski, Zbigniew Szymczyk, Radomir Piorun
premiera: 28 kwietnia 2006 – Wrocław – Teatr Polski – Scena im. J. Grzegorzewskiego.

Katarzyna Łuczyńska
Dziennik Teatralny Wrocław
17 listopada 2008

Stowarzyszenie Teatralne "Tespis"