Od pierwszej chwili, aż do samego końca byłam świadkiem nie tylko klasycznego, “zwykłego” spektaklu operowego, ale też wyzbycia się na chwilkę postrzegania “teatrologicznego” we mnie samej. Znowu stałam się małą dziewczynką zabraną pierwszy raz przez rodziców do opery.

Pierwszy raz buzię otworzyłam na widok wspaniałych, okazałych, ceglanych baszt i kamiennych schodów stanowiących na następne dwie godziny przestrzeń niezwykle skomplikowanej historii, w której nic nie przypomina tego banalnego Verdiego znanego widzom całego świata z “Traviaty”, “Stiffelia” i “Aidy”. Tym razem na scenie wybuchają konflikty między nieświadomymi pokrewieństwa braćmi, kaleka cyganka przez pomyłkę wrzuca do ognia swoje dziecko, a perypetie emocjonalnych kochanków nie kończą się happy endem.

To niezwykłe libretto rozkwita wprost na deskach TW. Przede wszystkim za sprawą wspaniałych solistów (B. Kubiak w roli Leonory i M. Szymańskiego jako Manrico), którzy śpiewają tak zachwycająco (zwłaszcza w duecie), że ich niebiańskie głosy zupełnie przyćmiewają nieadekwatną dla ich postaci powierzchowność. Trzeba też wspomnieć o brudnym, głębokim i bezwstydnie wspaniałym głosie Jolanty Podlewskiej (Azucena), która jako jedyna zachwyciła mnie też aktorsko.

Kolejne otwarcie ust nastąpiło przy nagłym, nieoczekiwanym wybuchu metafizyki, którym były śpiewy zza kulis. Dreszcze wywołały u mnie zwłaszcza słodkie głosy zakonnic. Dźwięki rozchodziły się w tym momencie łagodnymi i jasnymi falami, a niewidoczność ich nadawczyń sprawiła, że miękkie frazy zdawały się płynąć z innego wymiaru. Takie “wychodzenie poza przestrzeń sceny” automatycznie podniosło autentyczność całej akcji i zbudowało swego rodzaju głębię niedopowiedzeń i tajemniczości. Czysta “metafizyka z offu”.